REVENANT

REVENANT

Co powraca po latach? Dawna miłość, niewypowiedziane słowa, dziecięcy lęk, a może miejsca, które nie godzą się na zapomnienie?

„Revenant” to zbiór opowiadań o pamięci, stracie, tęsknocie i tajemnicach, które nie chcą pozostać w przeszłości. Bohaterowie tych historii próbują odnaleźć siebie pośród dawnych win, niespełnionych pragnień i śladów pozostawionych przez czas.

To opowieści osadzone w różnych epokach i miejscach, lecz dotykające spraw bliskich każdemu człowiekowi. Bo niezależnie od czasu i miejsca, to, co naprawdę ważne, rzadko odchodzi bez śladu.

OD AUTORA

Revenant — to słowo pochodzące z języka francuskiego, od czasownika revenir — wracać. Najprościej można je przetłumaczyć jako ten, który powraca. Nie chodzi jednak o powrót zwyczajny, taki jak powrót do domu z podróży czy z wojny. To inny rodzaj powrotu. W dawnych wierzeniach revenantem nazywano kogoś lub coś, co powinno było już odejść, zostać zamknięte wraz z czyjąś śmiercią, w przeszłości albo w zapomnieniu, a jednak wróciło.

To właśnie ta idea stała się osią mojego zbioru opowiadań.

Nie interesuje mnie duch rozumiany naiwnie, jako zjawa z ludowej wyobraźni. Nie chodzi o postać okrytą prześcieradłem z wyciętymi otworami na oczy. Bardziej pociąga mnie to, co wraca w sposób subtelniejszy, a przez to bardziej przejmujący. Revenant nie zawsze ma twarz. Niekiedy objawia się przez miejsce, przez pamięć, przez sen, przez dawną winę, przemilczaną krzywdę, dziecięcy lęk, niespełnioną miłość albo słowa, które nie zostały wypowiedziane w porę.

Wracają więc nie tylko zmarli.

Wraca pustka. Wraca tęsknota. Wraca trauma. Wraca pożądanie. Wraca wina. Wracają ludzie, którzy sądzili, że mają już wszystko za sobą. Wracają miejsca, które nie godzą się na milczenie. Wraca także to, co miało zostać pogrzebane, lecz nigdy naprawdę nie zostało.

Dlatego wybrałem właśnie to słowo jako klucz do tego zbioru. Revenant wydał mi się pojęciem pojemniejszym niż duch, karma czy wyrzut sumienia. Mieści w sobie zarówno to, co nadprzyrodzone, jak i to, co psychiczne, emocjonalne oraz głęboko ludzkie. Pozwala opowiadać nie tylko o śmierci, lecz także o pamięci, stracie, żalu, dawnych ranach i o tym, że przeszłość bardzo rzadko bywa martwa.

Nie interesuje mnie literatura, która podaje gotowe odpowiedzi i rozstrzyga za czytelnika, co jest jednoznacznie dobre, a co jednoznacznie złe. To, co wygląda na mroczne, nie zawsze okazuje się przekleństwem. To, co sprawia wrażenie czyste, uporządkowane i niewinne, potrafi skrywać zepsucie. Nieszczęście także nie jest pojęciem prostym. Dla jednych będzie końcem, dla innych wybawieniem. Dla jednych karą, dla innych koniecznym etapem gry i pozoru. Lubię tę niejednoznaczność. Lubię moment, w którym czytelnik sam musi zdecydować, z czym naprawdę ma do czynienia.

Ten zbiór opowiadań wyrasta właśnie z takiego myślenia.

Każdy z zawartych tu tekstów jest osobną historią, ale wszystkie łączy jedna idea: to, co naprawdę ważne, nie znika bez śladu. Może zmienić kształt, może zejść pod powierzchnię, może na długo zamilknąć, ale prędzej czy później wraca.

Jeśli więc miałbym najkrócej powiedzieć, czym jest ten zbiór, powiedziałbym tak: to książka o tym, że nic naprawdę ważnego nie odchodzi bez śladu.

A to, co wraca, rzadko pyta, czy jesteśmy na to gotowi.



„Revenant” to opowieści o samotności, potrzebie bliskości, utracie, depresji i akceptacji. O ludziach próbujących odnaleźć siebie pośród wspomnień, win i niespełnionych pragnień. Historie ubrane w kostiumy różnych epok i miejsc, ale dotykające spraw zaskakująco bliskich współczesnemu człowiekowi.

Bo niezależnie od czasu i miejsca, człowiek wciąż odbywa tę samą podróż — przez pamięć, lęk, miłość i własne życie. A każda podróż zaczyna się od jednego kroku. I nie zawsze prowadzi tam, gdzie chcielibyśmy dojść.